Toen ik Poison van Chris Wooding las, wist ik één ding zeker: zo moet je dus verhalen schrijven. Inmiddels zie ik dat hij bepaalde trucjes gebruikt, en vind ik zijn perspectiefwisselingen niet altijd even geslaagd, maar verhalen vertellen kan Chris Wooding nog steeds.En hoe mooi en fantasierijk zijn verzinsels ook dit keer weer zijn, uiteindelijk draait het altijd allemaal om een jongen en een meisje die vreselijk van elkaar houden, maar het pas toegeven aan het eind.
En dat vind ik stiekem eigenlijk toch wel het leukst… :)
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.