Dog-sitting: Dag 5

In het bos is alles stil, behalve het geluid. De druppels vallen van blad op blad en veroorzaken onheilspellend gekletter om me heen. Gelukkig houdt Hond Pip me nauwlettend in het oog.

Een uur lang lopen we, en komen niemand tegen. Dan steekt een figuur het pad over, een tiental meter voor me. In de mistige schemering zie ik alleen zijn lange armen en benen. Onnatuurlijk lang? Hij kijkt mijn kant uit en is weer verdwenen. Hond Pip staart naar het pad waar de figuur net uitkwam. Ik zie niets, tot ik vlakbij ben.
Het is groot, zwartbruin en kortharig. Maar toch vooral groot. En het staat doodstil naar Pip te staren. Zelfs als Pip opgewonden blaffend naar voren springt en voor het beest gaat liggen, verroert hij zich niet. Een Spookhond?

Als Pip even wordt afgeleid, glipt Spookhond langs hem heen en verdwijnt uit zicht, het bos in. Pip kijkt hem teleurgesteld na. ‘Volgens mij had hij geen zin om te spelen, Pip’, zeg ik tegen hem terwijl ik hem over zijn kop aai.

Het feit dat ik tegen een hond praat, brengt me tot het besef dat het tijd is om te gaan. Morgen weer een dag.

Woord van de Dag: Wolkenklopper

Cannonball

Stones taught me to fly
Love taught me to lie
Life taught me to die

So it's not hard to fall
when you float like a cannonball

Listening to: Damien Rice - Cannonball

Dog-sitting: Dag 2...

Pippin?! o_O FOEI!!!

The United States of Bad Luck

Martin en Leni gaan op vakantie. Naar Oxford. Via Londen, met Easyjet...

Niet dus. Naar aanleiding van de verijdelde aanslagen cancelled Easyjet al haar vluchten. Chaos op de luchthavens, en chaos thuis: ze hadden vandaag moeten vertrekken, de koffers waren al half gepakt.

Ze zouden op het huis passen van de familie R. Familie R. gaat fietsen langs de Donau. Juist ja, de rivier die onlangs nog volledig overstroomde...

Ik fiets naar mijn werk. De fietsende mevrouw voor me stopt plotseling in een bocht, terwijl er nergens een auto te zien is. Ze blijft staan, dus ik wijk uit naar links en wil om haar heen naar rechts gaan als ze haar wiel omgooit. Ik zeg niets en fiets door, tot ik achter me hoor mompelen: 'Domme doos, je moet niet inhalen in een bocht.' Mijn woede-meter springt in recordsnelheid van 0 naar 100. Did she just call me a doos?! Ik draai mijn hoofd om: 'Dan moet je niet opeens naar links gaan!', roep ik kwaad. Kokend van woede kom ik aan bij de videotheek, honderd perfecte reacties bedenkend...

Ondertussen loopt de hond drie keer weg, komt de kat van de buren onder een auto (auto scheurt door, kat rent in shock, maar verder kerngezond, weg), word ik in een week tijd afgewezen voor drie banen en komen Jeroen en ik bij onze woningjacht op de 178ste en 221ste plaats terecht...

Laten we hopen dat het de volle maan is...

De ober, de ninja-kok en de blaaskaak

‘Jij weet vast wel wat ik wil’, zegt de papzakkerige blaaskaak rechts van ons. De man weet duidelijk niet helemaal precies wat de point is van een buffet. Dat de ober vervolgens wegsnelt, de beste stukjes vlees selecteert* en nog net niet buigend en hielenlikkend het eten aanbiedt aan de blaaskaak, zorgt ervoor dat mijn respect voor de jongen als sneeuw voor de zon verdwijnt. Can you say: fooi-hoer?

Jeroen en ik gaan Japans eten. Onbeperkt soep, sushi, rijst en vlees dat door een ninja-kok wordt klaargemaakt. ‘Even flamberen’, zegt hij, waarna hij mijn kipfilet in brand steekt, omgooit en als een cowboy zijn mes uit een holster haalt en wild begint te hakken.

En damn, het eten was nog lekker ook! :)

Als we weggaan rent de ober nog steeds af en aan met borden vol vlees en rijst met als bestemming de blaaskaak. Die begint inmiddels aan zijn zesde glas wijn en wordt zo mogelijk nog luidruchtiger. Ik vraag me af hoe de ober zich straks zal voelen als de blaaskaak niet alleen asociaal, maar ook nog eens gierig blijkt te zijn… You wish you kept your dignity now, don't you???


*We zien hem de biefstukjes inspecteren en teruggooien als ze niet goed genoeg zijn. Die overblijfselen zijn blijkbaar niet goed genoeg voor de blaaskaak, maar wel voor ons…

Nee, het valt niet mee (deel 3)

- ‘Hoe heet die film ook alweer met die ene vrouw en die moeder?’
- ‘Uh, even kijken hoor. Paprika. Nee, Doritos. Nee, naturel. Of nee, paprika. Doe maar M&M’s.’
- ‘Heeft u ook pornofilms?’
- ‘Heeft u ook pornofilms te koop?’
- ‘Welke van deze pornofilms is de beste?’
- ‘Kleingeld vindt u toch niet erg?’ (Gooit tweeduizend muntjes van vijf cent op de balie)
- ‘Is deze goed?’ (Houdt Hollow Man 2 omhoog. WAT DENK JE ZELF?!)
- ‘Is dit een videoband of een dvd?’
- (Bij het terugbrengen van een dvd) ‘Ik heb hem teruggespoeld hoor!’

En mijn persoonlijke favoriet...
- ‘Heeft u ook een goede, enge, spannende, niet al te bloederige, leuke, grappige actiefilm met een goed verhaal?’ (Vervolgens huren ze The 40 Year Old Virgin…)

Nee, het valt niet mee: werken in een videotheek. Vooral niet als die videotheek zich manifesteert in een muf hok waar het daglicht zich niet laat zien. Waar klanten het blijkbaar normaal vinden om door te bellen, midden in een zin weg te lopen of niet terug te groeten. Waar je door je werktijden alleen maar toekomt aan eten, slapen, werken - eten, slapen, werken. Vooral na Oxford een echte spirit-killer, en ik sleep me dan ook door de dagen heen.

En o, wat zou ik toch graag eens gewoon helemaal losgaan als iemand onbeschoft doet of domme vragen stelt! Vooralsnog hou ik me in. Maar dat betekent niet dat ik niet naar inspiratie zoek… :)

>>> My Favorite Swear Word <<<

The Oxford Chronicles - The Last Part

De laatste dagen Oxford vullen zich met wandeltochten, muziek en sushi…






























































































Nu wacht slechts nog de after-holiday dip... Altijd lastig om je draai thuis weer te vinden, ook al is het alsof je nooit bent weggeweest.